ఒకానొక గ్రామంలో ధర్మబుద్ధి, పాపబుద్ధి అనే స్నేహితులు యిద్దరు వుండేవారు. వారి గుణాలుకూడా పేరుకు తగినట్లు వుండేవి. ధర్మబుద్ధి పాపబుద్ధితో స్నేహం చేస్తుంటే, ఊరిలోని వారంతా, ' ఎప్పుడో, ధర్మబుద్ధిని పాపబుద్ధి మోసం చేయడం ఖాయం. ' అనుకునేవారు.
పాపబుద్ధి ఒకరోజు, ' నేను ఎన్నిరోజులైనా పేదరికంలోనే వుంటున్నాను. సంపాదనా మార్గాలు కూడా నేర్చుకోలేక పోతున్నాను. కనీసం ధర్మబుద్ధి సహాయంతో, అతనితో పాటు వేరే రాజ్యానికి వెళ్లి డబ్బులు సంపాదించి, అతని వాటాను కూడా మోసంతో లాగేసుకుని సుఖంగా వుంటాను. ' అని తలపోశాడు.
ఆపధకంలో భాగంగానే, పాపబుద్ధి ధర్మబుద్ధితో, ' మిత్రమా ! మన వృద్ధాప్యంలో హాయిగా గడవడానికి డబ్బు కావాలి కదా ! పద ! వేరే ఏదైనా రాజ్యానికి వెళ్లి డబ్బులు సంపాదిద్దాం. మనం ఈ వయసులో ప్రయాణాలు, సాహసాలు చెయ్యకపోతే, రేపు మన మనవళ్ళకి ఏం చెబుతాం మన విజయగాధలు. నా దృష్టిలో, అనేక దేశాలు తిరగనివాడు, అనేక భాషలు నేర్వనివాడు, అనేక సంస్కృతుల గురించి తెలుసుకోనివాడు, దేశాలు తిరిగి డబ్బు సంపాదించనివాడు, వ్యర్థుడు, యెందుకూ కొరగానివాడు. ' అని ఉపోద్ఘాతంగా చెప్పాడు.
ధర్మబుద్ధికి కూడా స్నేహితుడు చెప్పినదానిలో తప్పేమీ అనిపించలేదు. అతడుకూడా తల్లిదండ్రుల అనుమతి తీసుకుని, పాపబుద్ధి తో కలిసి వేరే రాజ్యానికి బయలుదేరాడు. స్వతహాగా తెలివి కలవాడు అవడం వలన ధర్మబుద్ధి న్యాయమార్గంలో ధనం సంపాదనకు ప్రణాళికలు వేసి, కొద్దికాలంలోనే, ఇద్దరు స్నేహితులకూ సరిపడా ధనం ఇబ్బడి ముబ్బడిగా సంపాదించాడు.
ఇద్దరూ ఆ ధనంతో తిరిగి తమ గ్రామానికి వస్తుండగా, పాపబుద్ధి ధర్మబుద్ధితో, ' మిత్రమా ! మనం సంపాదించిన ఈధనమంతా ఊరిలోకి తీసుకెళ్ళడమంత మంచి ఆలోచనకాదు. ఎందుకంటే, స్నేహితులూ, బంధువులూ డబ్బువున్న వాడిని వేగనివ్వరు అనే విషయం నీకు తెలిసిందే కదా ! అందుకని, యేదో కొంతమొత్తం మనతో తీసుకువెళ్లి, అధికభాగాన్ని, ఈ అడవిలో ఎక్కడైనా పూడ్చి పెడదాము. అవసరం వచ్చినప్పుడు, ఇద్దరమూ కలిసి వచ్చి తీసుకుని వెళదాము. తెలివిగలవాడు, తన సంపదను అంత తేలికగా అందరిముందు ప్రరర్శించకూడదు. కాషాయం కట్టుకునే సాధువు కి కూడా ధనం చూడగానే, మనస్సు చలిస్తుంది. ' అని తన పధక రచన చేసాడు.
ధర్మబుద్ధిది నిష్కల్మష మైన మనస్సు అవడం వలన, అందుకు అంగీకరించాడు. అలాగే వారు ధనాన్ని ఒక చోట పూడ్చిపెట్టి, స్వల్పధనంతో వారి వారి ఇళ్లకు వెళ్లిపోయారు. తరువాత కొద్ది రోజులకే, పాపబుద్ధి ఒక్కడూ తన వ్యూహంలో భాగంగా, అర్ధరాత్రి పూట వెళ్లి ధనం మొత్తం కాజేసి, వెనుకటి లాగానే, గొయ్యిని పూడ్చివేశాడు.
తరువాత కొద్దిరోజులకు పాపబుద్ధే ధర్మబుద్ధితో, ' స్నేహితుడా ! నాది పెద్ద కుటుంబం నీకు తెలుసుకదా ! నాకు ధనం కావాలి. పద మనం వెళ్లి పూడ్చిపెట్టిన ధనం తీసుకు వద్దాం. ' అని ధర్మబుద్ధిని తీసుకువెళ్లి, వాళ్ళు పాతిపెట్టిన స్థలంలో త్రవ్వగా, ఖాళీ గొయ్యి వారిని వెక్కిరించింది. వెంటనే పాపబుద్ధి పెద్దగా అరుస్తూ, నుదురు కొట్టుకుంటూ, లబో దిబో మంటూ ధర్మబుద్ధిని దొంగగా చిత్రించి నిందించసాగాడు.
దానికి ధర్మబుద్ధి, ' నీకు అసలు బుద్ధి వున్నదా ? ఈ ధనం నా తెలివితేటలతో సంపాదించి, నేనేపూడ్చిపెట్టి, నేనే దొంగిలిస్తానా ? నా పేరే ధర్మబుద్ధి, తెలివి తక్కువగా మాట్లాడకు. ' అని తిరిగి సమాధానం ఇచ్చాడు.
ఈ వివాదం న్యాయాధికారి వద్దకు వెళ్ళింది. న్యాయాధికారి, ఎటూ చెప్పలేక, అగ్నిని చేతులో పెట్టుకుని ప్రమాణం చెయ్యమన్నాడు, ఇరువురినీ. ' ఎవరి చెయ్యి కాలకపోతే, వారు నిర్దోషులు. ' అని చెప్పాడు. ఈ ప్రమాణం చేయడానికి పాపబుద్ధి భయపడి, ' ఇంకా ఈ రోజులలో ఈప్రమాణాలు ఏమిటి ? నేను ఏకంగా ఆ చెట్టుచేతనే సాక్ష్యం ఇప్పిస్తాను. అదే సరి అయిన విధానం. ' అని గంభీరంగా చెప్పాడు.
ఇదేదో బాగుందనుకుని, న్యాయాధికారి ' సరే ' అన్నాడు. రేపే ఆ చెట్టుచేత సాక్ష్యం చెప్పించాలని తీర్మానించాడు. రాత్రికి రాత్రే, పాపబుద్ధి తన వృద్ధుడైన తండ్రిని అనేక విధాలుగా వత్తిడి చేసి, ఆయనను ధనం పూడ్చిన చోట వున్న చెట్టుతొర్రలో దాచి వుంచాడు.
మర్నాడు ఉదయం ఏమీ తెలియనట్లు పాపబుద్ధి, ధర్మబుద్ధితో కలిసి న్యాధికారిని తీసుకుని వృక్షం దగ్గరకు వెళ్ళాడు. ధైర్యంగా ఆ వృక్షాన్ని, ' ధనం ఎవరు దొంగిలించారో చెప్పు వృక్షరాజమా ! ' అని అడిగాడు. దానికి ఆ వృక్షంలో వున్న పాపబుద్ధి తండ్రి, ' ధనాన్ని గొయ్యిలోనుంచి తీసి, ధర్మబుద్ధి ఎత్తుకెళ్లాడు. ' అని పెద్దగా చెప్పాడు. వృక్షం మాట్లాడడం ఏమిటని, న్యాధికారి, ధర్మబుద్ధి ఆశ్చర్యపోతుండగా, ధర్మబుద్ధి ' దీనిలో ఏదో మోసం వున్నది. ' అని గ్రహించి హుటాహుటిన, ఎండు ఆకులు, ఎండుపుల్లలూ చెట్టు చుట్టూ చేర్చి నిప్పుపెట్టాడు.
ఇంకేముంది ! ఆ చెట్టు తొర్రలోనుంచి పాపబుద్ధి తండ్రి రోదిస్తూ, ఒక్కయెగురు యెగిరి బయట పడ్డాడు.. అందరికీ నమస్కరిస్తూ, తమ కుమారుడి బలవంతం మీద ఈ విధంగా తప్పుడు సాక్ష్యం యిచ్చాను. అని ఒప్పుకున్నాడు. పాపబుద్ధికి న్యాయాధికారి కఠిన శిక్ష అవిధించాడు. ఎందుకంటే, స్నేహితుని మోసం చేయడం కంటే, నీచమైన పని యింకొకటి వుండదు కదా !
చూసారా ! ధర్మబుద్ధి ఏ తప్పూ చేయలేదు కాబట్టి, ఎంతమాత్రం తొట్రు పడకుండా, సమస్యకు పరిష్కారం కనుక్కున్నాడు. కానీ పాపబుద్ధి విపరీతమైన తెలివితేటలు ప్రదర్శించి రాబోయే పరిణామాలు వూహించలేక పోయాడు.
Source: Gandavarapu Prabhakar Garu
(Facbook)
No comments:
Post a Comment